Beautifull _ For ever

مفهوم بازاریابی!!

labkhandemahtab — Tue, 24 Nov 2009 05:03:25 GMT

شما در یک مهمانی ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید و ازش خوشتون میاد ٬ بلافاصله میرین پیشش و میگین من پسر ثروتمندی هستم بامن ازدواج کن . به این میگن بازاریابی مستقیم .

شما در یک مهمانی به همراه دوستانتان ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید و ازش خوشتون میاد ٬بلافاصله یکی از دوستانتان میره پیشش و به شما اشاره می کنه و میگه اون پسر ثروتمندیه باهاش ازدواج کن . به این میگن تبلیغات.

شما در یک مهمانی ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید و ازش خوشتون میاد ٬ بلافاصله میرین پیشش و شماره تلفنش رو میگیرین٬ فردا باهاش تماس میگیرین و میگین :من پسر ثروتمندی هستم بامن ازدواج کن . به این میگن بازاریابی تلفنی.

شما در یک مهمانی ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید و ازش خوشتون میاد ٬ بلافاصله کراواتتون رو مرتب می کنید و میرین پیشش و اونرو به یک نوشیدنی دعوت می کنید وقتی کیفش میفته براش از رو زمین بلند می کنید ٬ در آخر هم براش درب ماشین رو باز می کنید و اونرو به یک سواری کوتاه دعوت می کنید و میگید در هر حال من پسر ثروتمندی هستم بامن ازدواج می کنی ؟ به این میگن روابط عمومی.

شما در یک مهمانی ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید که داره به سمت شما میاد و میگه شما پسر ثروتمندی هستی٬ با من ازدواج میکنی ؟ به این میگن شناسایی علامت تجاری شما توسط مشتری.

شما در یک مهمانی ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید و ازش خوشتون میاد ٬ بلافاصله میرین پیشش و میگین من پسر ثروتمندی هستم بامن ازدواج کن بلافاصله اون هم یک سیلی جانانه نثار شما می کنه(هشت تا میزنه!) به این میگن پس زدگی توسط مشتری.

شما در یک مهمانی ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید و ازش خوشتون میاد ٬ بلافاصله میرین پیشش و میگین من پسر ثروتمندی هستم بامن ازدواج کن و اون بلافاصله شما را به همسرش معرفی می کند به این میگن شکاف بین عرضه و تقاضا.

شما در یک مهمانی ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید و ازش خوشتون میاد ولی قبل از اینکه حرفی بزنید شخص دیگه ای پیدا میشه و به دختره میگه من پسر ثروتمندی هستم بامن ازدواج کن به این میگن از بین رفتن سهم توسط رقبا.

شما در یک مهمانی ٬ یک دختر بسیار زیبا را میبینید و ازش خوشتون میاد ولی قبل از اینکه بگین من پسر ثروتمندی هستم بامن ازدواج کن همسرتون پیداش میشه . به این میگن منع ورود به بازار.

مجادله در ادبیات بر سر یک خال

labkhandemahtab — Wed, 30 Sep 2009 06:58:04 GMT

حافظ

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند بخارا را

صائب تبریزی

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را

هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم تمام روح اجزا را

هر آنکس که چیز می بخشد بسان مرد می بخشد

نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را

سر و دست و پا را به خاک گور می بخشند

نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

حمید رضا بختیاری راد

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

خوشا بر حال خوشبختش، بدست آورد دنیا را

نه جان و روح می بخشم نه املاک بخارا را

مگر بنگاه املاکم؟چه معنی دارد این کارا؟

و خال هندویش دیگر ندارد ارزشی اصلأ

که با جراحی صورت عمل کردند خال ها را

نه حافظ داد املاکی، نه صائب دست و پا ها را

فقط می خواستند این ها، بگیرند وقت ما ها را......؟؟؟

پت و مت

labkhandemahtab — Wed, 23 Sep 2009 06:11:18 GMT

تا به حال دقیق و موشکافانه کارتونهای پت و مت را نگاه کرده اید؟ دقت کرده اید چه مشخصاتی دارند؟

1-کاملا خودمحور هستند. شما تا به حال کس دیگری را جز این دو در کارتونهایشان دیده اید؟

2-تأیید طلب هستند. همدیگر را تأیید می کنند و قند در دلشان آب می شود.

3-کارهایی می کنند و وسایلی می خرند که خودشان هم فلسفه شکل گیریش را نمی دانند.

4-هدف را تخریب می کنند تا به وسیله برسند. خاطرم هست در یک قسمت همه کتابهایشان را فروختند تا ابزار ساخت کتابخانه را بخرند.

5-در کارهایی دخالت می کنند که در آن تخصص ندارند و هیچ متخصصی را هم قبول ندارند.

6-نوآوری می کنند، ولی به روش خودشان.

7-متخصص ایجاد ضرر و زیان هستند.

8-اعتماد بنفس کاذبشان غوغا می کند.

9-یک جا را خراب می کنند تا جای دیگر را بسازند، دست آخر هر دوجا تخریب می شود.

10-شعارشان این است: That’s it یا همان همینه، به عبارتی همینه که هست!

11-الگوهای درِ پیت دارند. به عکس آن وزنه بردار بر دیوار اتاقشان نگاه کرده اید که وزنه را کج گرفته است؟

12-هیچوقت لباسشان را عوض نمی کنند و همه به همین لباس می شناسندشان.

این ویژگی ها شما را یاد شخصیت خاصی نمی اندازد؟

عید فطر مبارک !!!!!

labkhandemahtab — Tue, 15 Sep 2009 08:57:20 GMT

ستاد استحلال ماه طی اطلاعیه اعلام نمود که پنجشنبه روز اول ماه شوال و عیدفطر می باشد. در این اطلاعیه ضمن تبریک عید فطر آمده است با توجه به حلول ماه شوال و اتمام ماه رمضان در هفته جاری ،امسال راهپیمائی روز قدس نخواهیم داشت که خطبه اش را هاشمی رفسنجانی بخواند و چهارتا سوسول خواسته باشند بیایند راهپیمائی !و این بزرگترین عیدی خداوند بر مسلمانان روزه دار خواهد بود . در ادامه این اطلاعیه اذعان شده است که این اولین بار نیست که ماه مبارک رمضان ۲۵روزه می شود و قبلا در زمان هابیل و قابیل این حادثه رخ داده است . در پایان اطلاعیه از کسانی که با وارد کردن شبهه به این عید بزرگ قلب امام را جریحه دار کردن برخورد خواهد شد و این یک عید راستکی می باشد و اسناد آن در دفتر ستاد موجود می باشد و هرگونه شبهه در مورد این عید باعث شکسته شدن دل امام زمان خواهد شد.

بدون شرح

labkhandemahtab — Tue, 08 Sep 2009 08:52:18 GMT

بخشي از دیوان شعر احمدی نژاد

labkhandemahtab — Mon, 24 Aug 2009 08:38:18 GMT

اهل تهرانم

‫روزگارم بد نیست

‫چاه نفتی دارم

‫پول گازی

‫سر سوزن عقلی

رهبری دارم ‫بهتر از گاو دوان

‫دوستانی ،دستشان داغ ودرفش

و سخنگویی که همین

نزدیکیست

‫لای این شب بوها

‫گویا می {…} ‫پای آن کاج بلند

‫اهل تهرانم

ازهمان روزکه خوردم پپسی

‫توی میدان ولیعصر شدم

تهرانی

‫………… ………

……… ……..

‫اهل تهرانم

‫پیشه‌ام

حرافیست

‫گاه گاهی قفسی میسازم توی اوین

‫تا به آواز جوانی که در آن

زندانیست

‫غم بدبختیتان تازه شود

‫چه خیالی،،،،چه خیالی

میدانم

‫همشون بیجانند

‫خوب میدانم

‫حاصل دولت من

بی‌نانیست

‫………… ………

……… …

‫من مسلمانم

‫برسرم هالهء نور

‫جانمازم پرچم

‫مهرم زور

‫قصر سجاده من

‫من وضو باخون ‫مردم

پیروجوان میگیرم

‫من نمازم را پی

تکبیرةالحرام فقیه

‫پی قدقامت شورای نگهبان

خواندم

کعبه‌ام بر لب

چاه

‫کعبه‌ام درتوی

‫جمکران افتادست

‫کعبه من مث یک زندانی

‫میرود راه براه

‫میرود بند ببند

‫حجرالاسود من

‫کلهء تاروسیاه اوباماست

‫اهل تهرانم

‫نسبم شاید برسد

‫ به یه هندونهء کالی در چین

‫نسب من شاید

‫ به پسر عمه چاوز برسد

رهبر بیخبر از خواب پرید

‫‫جنّتی زیبا شد

‫مرد بقال از من پرسید

‫چند مثقال کراک

میخواهی

‫من ازاو پرسیدم

‫رأی مفت سیری چند ...

زنگ تفریح

labkhandemahtab — Thu, 30 Jul 2009 17:43:48 GMT

استادى از شاگردانش پرسيد: چرا ما وقتى عصبانى هستيم داد مي‌زنيم؟ چرا مردم هنگامى که خشمگين هستند صدايشان را بلند مي‌کنند و سر هم داد مي‌کشند؟
شاگردان فکرى کردند و يکى از آن‌ها گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسرديمان را از دست مي‌دهيم
استاد پرسيد: اين که آرامشمان را از دست مي‌دهيم درست است امّا چرا با وجودى که طرف مقابل کنارمان قرار دارد داد مي‌زنيم؟ آيا نمي‌توان با صداى ملايم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که خشمگين هستيم داد مي‌زنيم؟
شاگردان هر کدام جواب‌هايى دادند امّا پاسخ‌هاى هيچکدام استاد را راضى نکرد.
سرانجام او چنين توضيح داد: هنگامى که دو نفر از دست يکديگر عصبانى هستند، قلب‌هايشان از يکديگر فاصله مي‌گيرد. آن‌ها براى اين که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند. هر چه ميزان عصبانيت و خشم بيشتر باشد، اين فاصله بيشتر است و آن‌ها بايد صدايشان را بلندتر کنند.
سپس استاد پرسيد: هنگامى که دو نفر عاشق همديگر باشند چه اتفاقى مي‌افتد؟ آن‌ها سر هم داد نمي‌زنند بلکه خيلى به آرامى با هم صحبت مي‌کنند. چرا؟ چون قلب‌هايشان خيلى به هم نزديک است. فاصله قلب‌هاشان بسيار کم است
استاد ادامه داد: هنگامى که عشقشان به يکديگر بيشتر شد، چه اتفاقى مي‌افتد؟ آن‌ها حتى حرف معمولى هم با هم نمي‌زنند و فقط در گوش هم نجوا مي‌کنند و عشقشان باز هم به يکديگر بيشتر مي‌شود.
سرانجام، حتى از نجوا کردن هم بي‌نياز مي‌شوند و فقط به يکديگر نگاه مي‌کنند. اين هنگامى است که ديگر هيچ فاصله‌اى بين قلب‌هاى آن‌ها باقى نمانده باشد

دیگه اون آق منصور نبود

labkhandemahtab — Wed, 01 Jul 2009 17:43:49 GMT

آق منصور حق نظر دوره صدارت وثوق الدوله [کابینه قرارداد 1919] گرفتار شد و نزدیک بود به سرنوشت دیگر یاغی های زمان مبتلا شود اما وقتی بعد از سقوط آن دولت نجات یافت، سوراخ دعا را یافته بود، خدمت بزرگان می کرد و برای خودش دستگاهی به هم زده بود. جهال از او حساب می بردند به حساب آن بود که دیگر به قول همان روزگار لولهنگش آب بر می داشت، اگر احترامش می کردند برای این بود که میرآب های درخونگاه را به او سپردند. از همین راه زندگیش راه می رفت و زندگی نوچه ها و لات و لوطی هایش تامین می شد. ورنه آق منصور عددی نبود، قد و قواره ای نداشت، پهلوانی نکرده بود، فقط می گفتند لوطی و فکر مردم است که آن هم بزودی یادش رفت.

پس عجب نبود اگر نسق گرفتن از آق منصور، منتهای آرزوی جوان های زورخانه رو بود و عشق لاتی ها. در همین روزگار اصغر آب منگل، یک روز سر راه آق منصور قد کشید. آن هم وقتی که آق منصور داشت برای نوچه ها رجز می خواند که فرمانفرما از من درس رعیتداری می گیرد و رضاخان بهم گفته کجائی آق منصور، یک سری به کاخ مرمر بزن بهش گفته ام کلبه پیرزن را به صد تا کاخ نمی دهیم. سرمست از این که عده ای از جوان ها زیر بازارچه پای صحبتش ایستاده اند و رهگذران بی سلام رد نمی شدند آق منصور داشت می گفت دیشب صاحب اختیار پیغام فرستاده بود که آقا مستوفی الماللک می فرمایند اگر آق منصور نبود همه جای تهرون درخون بود، اما الان به همت آق منصور درخونگاه بهشت شده.

نوچه ها در نشئه این رجزها مست بودند که یک باره صدای اصغر آب منگل بلند شد که گفت حالا که آق منصور نقاره زن سبیل شاه شده چرا تخت گیوه اش سه تاست، چرا تو گوش عین الله پینه دوز کوبیده که قدمو کوتاه نشون دادی، چرا حسن حاجی را که فقط تملق نمی گفت انداختین گوشه خندق، چرا نان زیر کبابتو ضبط و ربط نمی کنی که باعث بی حرمتی محل نشه... از این تندتر وهنی نمی شد به گنده لات شهر روا داشت. یک باره سی چهل نوچه لات دست به قمه شدند. اما کنایت های اصغر به بدجاهائی اشارت داشت، آق منصور که از کوتاهی قدش خیلی شکوه داشت با فاش شدن سه تخته بودن گیوه اش، راستی دمغ شد. این رازی نبود که افشایش بی عقوبت بماند.

کلام اصغر آب منگل هنوز در فضا بود که امنیت پوشالی درخونگاه به هم ریخت، هیاهو بود و صدای الله اکبر از هر سو بلند، حسین شرخر تونتاب حمام گلشن که صدای بمی داشت از وحشت شروع کرد بر پشت بام حمام سنج زدن و وحشت انداختن. همه محل گوش شدند. اصغر و چند تا جوجه که باهاش بودند در این کوچه و آن پسکوچه به چنگ لات ها افتادند تن خونینشان به خانه رسید. یکی شان هم در خون غلتید و بی جان شد. تا یکی دو هفته ای هم لات ها سر شب عربده می زدند و هل من مبارز می طلبیدند.

دو سه روز بعدش درخونگاه باز آرام شد، و قصه به روزگار ماند.

سال ها بعد خبرنگار فضولی اصغر آب منگل را یافت، هنوز جای نیش چاقوها و کناره قمه بر دست و بالش بود. اما چون به حکایت رسید لبخندی محو صورت پرچینش را پوشاند و گفت ما جوانی کردیم اما آق منصور هم دیگر آق منصور نشد ها.

در بین حکایت هایش اصغر آب منگل می گفت آن شب ما لت و پار شدیم اما همان صبحش من که خونین تو جوب آب افتاده بودم، صدای یک رهگذر را شنیدم که نگفته ها می گفت. یعنی یک شبه اندازه اش آفتابی شد، رجزخوانی فرمانفرما از ما درس رعیت داری می گیرد، جایش را به سکوت اخم آلوده ای داد.

نقل است خود آق منصور سال ها بعد از وقعه درخونگاه گفته بود آن شب نفس بریدند بچه های من، فضول ها را به سزا رساندند و خاک مرگ پاشیدند بر سر محل، اما دو سه روز بعدش که من از کنار بازارچه می گذشتم، دیدم جز کسی سلامی نگفت. محبت از چشم ها رفته بود، احترام هم جا سنگین نمانده بود. فهمیدم روز ما به غروب رسیده، رفتم بلکه تو تکیه روضه سید الشهدا بشنوم دلم باز شود، دیدم پسر بچه ای آمد و گفت آقامیر حالش خوب نیست امروز تکیه تعطیل است

مسعود بهنود

باور کن! این زمانه ی بیداد بگذرد

labkhandemahtab — Sun, 21 Jun 2009 07:47:42 GMT

بنشین کنارِ آتشم تا باد بگذرد
خاکسترِ جوانی ی ناشاد بگذرد

                □ □ □

ای اَبر از کجای جهان، باز آمدی؟
باران! ببار! تا غمم با باد بگذرد

                □ □ □

اینگونه سخت وُ تلخ، دهان ِ مرا مبند!
بگذار از گلوی ِ من، فریاد بگذرد

                □ □ □

ای عشق! صید ِ سبز ِ تو بوده ست این دلم
دردا اگر ز صید ِ خود، صیاد بگذرد

                □ □ □

نام ِ تو یادگار ِ گُل ِ گلشن ِ من ست
هرگز مباد نام تو از یاد بگذرد

                □ □ □

در هر نَفَس برای دل ِ من، قفس مساز
بگذار این پرنده ام آزاد بگذرد

                 □ □ □

دست ِ تو می نویسدم خطاط ِ خوب ِ عشق!
شادا اگر ز دیده ی استاد بگذرد

                □ □ □

شیرین ِ روزگار نمیخواهد بعد ازین
یک ذرّه از طراوت ِ فرهاد بگذرد

                □ □ □

هرچند مرگ ِ برگ، سرودت کبود کرد
باور کن! این زمانه ی بیداد بگذرد

رضا مقصدی

labkhandemahtab — Wed, 13 May 2009 05:33:31 GMT

چنين حکايت کنند که در روزگاران قديم نره خری با ماچه خری نرد عشق می باخت و داستان دلدادگی آنها نُقل محافل بود.نره خر در انديشه بود که زوجه ای مرغوب اختيار کند. سر انجام مادر خويش را مجبورکرد که به خواستگاری ماچه خر همسايه برود. مادر که پاردُمش از گردش روزگارساييده شده بود به اوگفت : الاغ جان ، برای ازدواج بايد مغز خر و دل شير داشت،می دانم که اولی را داری ولی از داشتن دومی بيم دارم. نره خر که از عطر يونجه زار و بوی دلدار سرمست بود، پاسخ داد : مادرجان به خود بيم راه مده ، هرچه خواهی از مرحوم پدر به ارث برده ام، ديگر نگران چه هستی ، اکنون آنچه می توانی در حق اين خرترين انجام بده که يار چشم انتظار است و رقيب بسيار..
سرانجام مادر با اکراه به خواستگاری رفت و پس از چندی به ميمنت و مبارکی خطبه عقد جاری شد و زندگی سرشار از خريت آنها آغاز گرديد و اينک ادامه ماجرا...

چون که شد صيغه عاقد جاری                    هر دو گشتند خر يک گاری
بعد آن وصلت خوب و خَرَکی                       هردو خوشحال وليکن اَلَکی
هر دو خرکيف ازين وصلت پاک                    روز وشب غلت زنان در دل خاک
نرّه خر بود پی ماچۀ خويش                        آخورش چال ، علف اندر پيش
ماچه خر با ادب و طنّازی                            داشت می داد خرک را بازی
بُرد سم های جلو را به فراز                       پوزه چرخاند به صد عشوه و ناز

گفت به به چه خر رعنايی                         مُردم از بی کَسی و تنهايی
يک طويله خری ای شوهر من                     تو کجا بوده ای ای دلبر من
بين خرها نبود عين تو خر                            آمدی نزد خودم بی سر خر
نه بود مادر تو در بر من                              نه بود خواهر تو سرخر من
چون جدا گشتی از آن جمع خران                کور شد چشم همه ماچه خران
بعد ازين در چمن و سبزه و باغ                    نيست غير از من و تو هيچ الاغ

يونجه زاريست در اين دشت بغل                  ببر آنجا تو مرا ماه عسل
زود می پوش کنون پالون نو                         پُر بکن توبره از يونجه و جو
باز شد نيش خر از خوشحالی                     گفت به به چه قشنگ و عالی
عرعری کرد به آواز بلند                               هردو از فرط خريّت خرسند
ماچه خر بود پر از باد غرور                            که عجب نره خری کرده به تور
بعد ماه عسل و گشت و گذار                       نره خر گشت روان در پی کار
شغل او کارگر خرّاطی                                  گاه می رفت پی الواطی

نره خر چون خرش از پل رد شد                     با زن خويش شديداً بد شد
عرعر و جفتک او گشت فزون                        دل آن ماچه نگو، کاسۀ خون
ماچه خر گشت، بسی دل نگران                   چه کند با ستم نرّه خران
مادرش گفت کنون در خطری                        زود آور به سرش کره خری
ميخ خود گر تو نکوبی عقبی                        مگر از بيخ تو جانا عربی
ماچه خر حرف ننه باور کرد                            پالون تاپ لِسَش دربر کرد

دلبری کرد به صد مکر و فسون                        ماچه خر ليلی و شوهر مجنون
بعد چندی شکمش باد نمود                          از بد حادثه فرياد نمود
گشت آبستن و زاييد خری                             شد اضافه به جهان کره خری
نره خر ديد که افتاده به دام                           جفتک خويش بيافزود مدام
ماچه خر داد ز کف صبر و شکيب                      در طويله تک و تنها و غريب
يک طرف کره خری در آغوش                         بار يک نره خری هم بر دوش

گشت بيچاره، چو اين کاره نبود                        جز طلاق از خرنر چاره نبود
کرد افسارو طنابش پاره                             شد جدا ماچه خر بيچاره
تازه فهميد که آزادی چيست                          درجهان خرمی و شادی چيست
ديگر او خر نشود بيهوده                                  تازه او گشته کمی آسوده
هرکه يک بار شود خر، کافيست                       بيش از آن احمقی و علافيست
مغز خر خورده هرآنکس که دوبار                      با خری باز نهد قول و قرار
گفتم اين قصه که خرهای جوان                        پند گيرند ز ما کهنه خران